Tagebuch 19-8-2018

Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik zoveel herinneringen heb dat ik niet meer weet welke echt zijn en welke ik verzonnen heb.  Mijn moeder, daarentegen, weet zich onrecht van zestig jaar geleden nog haarscherp te heugen. Ze kan echter niet meer onthouden wat ze me drie minuten eerder verteld heeft.

Een gedachte die me momenteel nogal bezig houdt: hoe moreel zuiver te blijven in een moreel onzuivere wereld? Bij het kijken naar het tv-programma Kijken in de Ziel over religieuze leiders moest ik denken aan de uitspraak van Voltaire: ‘Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen.’

Die zin hangt vaker in mijn achterhoofd. Een niet erg originele gedachte van me is hoe zich dat verhoudt tot levensfilosofieën en ideologieën die intrinsiek onverdraagzaam zijn en oproepen tot intolerantie en repressie? Winston Churchill zei: ‘Democratie is geen goede staatsvorm, maar ik ken geen betere.’

Ik gedenk de gisteren overleden oud secretaris-generaal van de VN Kofi Annan, die nagenoeg hetzelfde zei en zijn hele leven lang vocht voor de rechten van de mens.

Ik ben zelf ook een held, want ik heb een schaap uit de sloot gered. Een schaap dat te water raakt verdrinkt onherroepelijk omdat zijn vacht zich volzuigt met water en het dier loodzwaar maakt. Ik zag op mijn rondje met de honden het dier aan de oever worstelen, bedacht me niet –ADHD’ers zijn heel impulsief- bond de honden aan een boom en stapte in de sloot. Met moeite kreeg ik het beest op de kant. Uiteraard moest ik dit met de nodige zelfgenoegzaamheid melden op FaceBook. Lof was mijn deel en dat was de bedoeling ook.

Vannacht had ik een openbaring: als het geredde schaap straks volledig volgroeid is gaat het naar de slacht.

© Lammert Voos

6a00d8341bf80c53ef00e54f7ae3408834-800wi

Advertenties

Tagebuch 21-7-2018

IMG_20180719_201429Caravans willen helemaal niet op vakantie. Vandaar dat die auto’s zo hard moeten trekken. Dat schreef Kees van Kooten ooit. Deze vakantie in Noord-Limburg heb ik geregeld van die typische Kees van Kooten momenten ervaren.

We bivakkeerden aan de rand van een camping in een tot vakantiewoning omgebouwd kippenhok en hadden een vorstelijk uitzicht op het montere campinggebeuren. Het was weer eens wat anders dan de stilte rond ons eigen huis in het noorden.

Kent u dat verhaal van Kees van Kooten die zijn chemisch toilet wil legen in een hotel en zijn koffertje met poep laat vallen op de trap? Zag men vroeger de mensen naar het toiletgebouw slenteren met een wapperende rol closetpapier, tegenwoordig doet men dat met een rolkoffertje. Een rolkoffertje met poep.

De regelneef is ook zo’n klassieker van Van Kooten. Iedere camping heeft zijn eigen regelneef, zo’n baasje die zich met alles en iedereen bemoeit tot hij onvermijdelijk afgezeken wordt. De tragiek van de regelneef op deze camping was dat hij inderdaad alles moest regelen voor zijn demente vrouw die lusteloos tien meter achter hem aan sjokte. Hij oogde vermoeid. Hij oogde teleurgesteld. Hij was geen echtgenoot meer, hij was een sleeptouw. Van mij mocht hij op gegeven moment zo irritant zijn als hij maar kon.

De schaamteloosheid van mensen…Ik hoorde ergens op een terras ongewild een gesprek aan van een zestal pronte jongedames die luidkeels de gevoeligheid van hun tepels bespraken. Ze dachten zeker dat de batterijen van mijn gehoorapparaten leeg waren. Op een terras in Roermond had een serveerster zo’n klein broekje aan dat ik daar nooit zou willen eten. Ik hou niet van schaamhaar in mijn voedsel.

Ik ben een hondenman. Heel erg. Maar als ik op de camping een mevrouw de tanden van haar troeteltje zie poetsen stik ik bijna van het lachen en moet ik maken dat ik ons huisje binnen kom. Uitlachen is niet leuk.

Het was de hele week warm, heel warm. De camping werd voornamelijk bevolkt door bejaarden. Ik heb ooit eens een artikel gelezen over de toenemende alcoholproblemen van de oudere medemens, nu mocht ik zelf aanschouwen hoe deze campingsenioren liters wijn weg slempten in de schaduw, onder de bomen. Geen wonder dat die lui massaal op Henk Krol stemmen.

Maar goed, genoeg pret over bejaarden. Je aanschouwt immers je voorland. De zorgende regelneef, zijn vermoeidheid. Zijn vrouw die viel en er een open beenwond aan overhield. Een andere vrouw die over een scheerlijn viel, niet ten gevolge van drank trouwens, buiten bewustzijn raakte en naar het ziekenhuis in Venlo moest om röntgenfoto’s van haar sleutelbeen te moeten maken. Hoe ze geholpen werd door één van die oergezellige mannen die plots een heel andere rol aannam. Die niet leuterde maar handelde. De gevallen vrouw in stabiele zijligging legde, eerste hulp verleende en zorgde dat ze bij een dokter kwam. Later vernam ik dat hij vrijwilliger was in een hospice voor palliatieve zorg. Ik zal die man niet snel vergeten.

We zijn dus weer thuis, hebben een week niet aan verbouwen gedacht en hoeven dat voorlopig verder ook niet te doen, want ons geld is gelukkig nagenoeg op. Mij hoor je niet klagen. Niet daarover tenminste.

©Lammert Voos

Nieuws!

Eind december 2018
paperback
geïllustreerd
ca. 96 pagina’s
ca. 19,50

Nieuwjaarsgeschenk

Lammert Voos Malterfoske

Van de Groningse auteur Lammert Voos verscheen eerder bij AFdH Abdou en de anderen, een geëngageerd essay over de hypocriete wijze waarop Europa met het migrantenvraagstuk omgaat. In Voos’ novelle Malterfoske beschrijft hij op een overtuigende, naturalistische wijze de verwikkelingen in een denkbeeldig Gronings dorp. Rauw en confronterend. AFdH brengt Malterfoske als Nieuwjaarsgeschenk voor zijn abonnees. Het boek komt ook in de vrije verkoop terecht.

37032505_1714153491995175_9198071191967891456_n

Tagebuch 9-7-2018

Ik ben omringd door idioten, denk ik vaak  Was dat maar zo. Ik ben geneigd te gaan geloven in pure intrinsieke slechtheid.  Oliebedrijven sturen olie en benzine met giftige stoffen daarin, zo giftig dat het hier niet verkocht mag worden, naar West-Afrika. Afrikanen mogen niet naar Europa komen, want wij wensen onze welvaart niet te delen. Afrikanen mogen verzuipen in de Middellandse Zee, van uitputting sterven in de woestijn, verhongeren, verdorsten, vermoord worden door hun slechte leiders of kapot gaan aan de giftige lucht die wij ze leveren.

Ik ben omringd door idioten. Idioten die aardbevingen hebben veroorzaakt in Groningen die nu vergoedingen willen voor gederfde inkomsten en vrolijk gaan fracken aan de grenzen van de provincie, in Friesland, Noord-Holland, Brabant, Twente, Achterhoek en ga zo maar door. Hiermee verpesten die idioten het grondwater en veroorzaken ook daar aardbevingen. Niemand zit erop te wachten, behalve de idioten van de oliemaatschappijen en de regering die vrolijk en dubbelhartig vergunningen blijft afgeven. Na ons de zondvloed.

Ik ben omringd door idioten. Vorige week waren S en ik het verbouwen even helemaal zat en we togen naar het midden van het land. We zaten op een terras aan de Vecht bij een hotel dat Mooirivier heet. Het klinkt bijna als een gospel. De bediening bestond uit jongedames met attitude, zeg maar. Recht van de hotelschool. De crème de la crème van de serveersters, zeg maar. Allemaal rijzig en slank, met regelmatige trekken, lang haar in een paardenstaart; volstrekt inwisselbaar en net zo min van elkaar te onderscheiden als dames in een burka. Wat is het verband nu met onze bestuurders en topmensen van oliebedrijven?

Niets zo dom als misplaatste arrogantie.

©Lammert Voos

aardbevingen_frackingschaliegas

Tagebuch 21-6-2018

Last van een opkomende koppijn. Ik heb me vandaag dan ook weer eens ouderwets geërgerd.  Het begon met nieuws over een af te sluiten klimaatakkoord. In de eerste plaats komt dat akkoord veel te laat en in de tweede plaats ligt zo als gewoonlijk het bedrijfsleven dwars met stuitend slachtoffergedrag. Met name de Shell maakte het weer heel bont. De topvrouw van de Shell – haar naam ben ik kwijt, wat zou Freud daar over te zeggen hebben?- vond dat de overheid dan Shell tegemoet moest komen om investeringen in schonere bedrijfsvoering te kunnen doen.

Pardon? Had Shell niet een slinkse en waarschijnlijk hoogst illegale miljardendeal met de belastingdienst gesloten? En heeft de regering dan niet besloten de dividendbelasting af te schaffen voor Shell en Unilever? Wie zijn toch de mensen die bij dat bedrijf werken? Hebben die dan helemaal geen moreel kompas? En waarom moet ik eigenlijk pillen tegen krankzinnigheid slikken terwijl deze hele samenleving knettergek is?

Zojuist zagen S en ik een aflevering van de detectiveserie George Gently. Het ging over een bedrijf dat bewust de veiligheidsvoorschriften rond asbest overtrad en de kankerslachtoffers intimideerde of afkocht. We werden er beiden verdrietig van. Hoewel fictie lag deze aflevering het wel heel dicht bij de waarheid.

S komt uit Diepenheim, vlakbij Goor, en daar staat de asbestfabriek van Eternit, een bedrijf dat lang dezelfde praktijken uithaalde. De gevallen van asbestkanker in die regio zijn veel hoger dan in de rest van het land, met name onder oud-personeel. Er is al sinds de jaren dertig bekend hoe schadelijk asbest is, maar geen mens die er om maalde.

Nu moeten wij als armzalige particuliertjes voor 2020 de Eternitplaten van onze aanbouw verwijderen en vervangen door een nieuw dak. Dat is een dure grap. En subsidie aanvragen is alleen zinvol als je een enorm dak hebt, anders zijn de mensen die alles moeten beoordelen nog duurder dan het hele dak bij elkaar. De vervuiler betaalt, maar niet in Nederland, daar wordt de vervuiler beloond met een dividendkwijtschelding.

Ik weet het, ik vergelijk appels met peren, maar ik heb nu dan ook schele koppijn en ergens diep van binnen kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat Eternit en Shell uit dezelfde giftige vaatjes tappen. Maar ja, daar slik ik dus ook die pillen voor.

© Lammert Voos

d609ddbcd28d8bb4fad7dcaa2615467fd5b62509

 

 

 

Tagebuch 14-6-2018

Het is weer eens zover: ik moet zoveel dat ik tot niets kom. Van wie moet dat dan? Ja, van mezelf. Hoe kan een mens zich toch zo vreselijk zelf in de weg zitten? Vorige week had ik een explosie van energie en verstouwde bergen werk, deze week is het compleet tegenovergestelde het geval. Ik ben extreem besluiteloos en mijn lichaam protesteert mee:  pijntje zus en pijntje zo en zere handen.

Ik zou tevreden moeten zijn, ik heb immers een deur gerestaureerd die zo’n beetje uit elkaar viel en hij ziet er nu prachtig uit. Ik heb bovenlichten gerestaureerd die zo verrot waren dat het glas er bijkans uitviel. Op de ladder. Ondanks mijn hoogtevrees.

Maar waarom dan dat klotengevoel van deze week ernstig tekort schieten? Een mens is zijn eigen ergste vijand. Hoge verwachtingen leiden onvermijdelijk tot teleurstellingen. Ik weet dat best. Ik weet ook best dat ik zowel lichamelijk als geestelijk zo mijn beperkingen heb. Ik zou me rekenschap moeten geven van wat mijn zwager tegen me zei: zelfs als je niets doet staat dat huis er over twintig jaar nog wel.

De zaken die je gelukkig maken zijn ook de zaken waar je dood aan gaat: vreten, consumeren, hard rijden in de auto, dingen presteren, status, aanzien en bewondering opwekken, veel drinken, pindakaas. Je ziet het overal, mensen stellen zich steeds dezelfde vragen. Waar doen we het allemaal voor? Voor seconden van bevrediging, vingerhoedjes geluk en voor de rest wentelt men zich in verveling en zelfhaat die weer leidt tot haat voor anderen, want die anderen zijn onze spiegels. Wij wensen onze verveling niet te delen met vreemden. Wij mogen klagen, maar zij niet. Want wij kennen die momenten van ultiem genot en dan wordt dat genot ons weer afgenomen en zijn we diep ongelukkig tot de volgende tien seconden van genot.

U ziet, ik ben in een hele jofele stemming. Misschien moet ik maar eens een blog schrijven opdat iedereen daar met instemming op kan reageren en ik me weer wat voldaner voel. Oh, dat heb ik net gedaan.

Shit.

© Lammert VoosIMG_20180611_170659.jpg

Tagebuch 10-6-2018

Toen ik gisteravond in de auto aankondigde een boek met de titel Wokken in de Achterhoek te gaan schrijven juichten onze meerijdende nichtjes dat zij dan een pre-order deden. Ik dien deze cryptische zin uit te leggen, vermoed ik.

Om mijn schoonvader zijn verjaardag te vieren hadden mijn schoonouders verzonnen om met de hele familie te gaan wokken. Mijn schoonouders wonen in Twente, op de rand van de Achterhoek. Het restaurant van hun keuze stond over de rand. De nichtjes reden met ons mee, omdat we nagenoeg langs hun woonstee reden vanuit Groningen en er niet genoeg plek was voor alle kinderen in de auto van schoonzus en zwager. Tot zover is het niet erg gecompliceerd.

Dat ik verklap dat het wokrestaurant zich bevindt aan de rand van Eibergen als u vanaf Neede komt rijden dient u op te vatten als een waarschuwing. Reeds bij binnenkomst ging het mis. Er werd ons te verstaan gegeven dat we het bestek dienden te bewaken gelijk leeuwen en dat de biertaps toch vooral bestemd waren voor de heren. Hier was mijn assertieve nichtje, zojuist teruggekeerd van een solotrip naar Nepal en Sri Lanka, terecht niet van gediend. We hebben de dienstdoende jongeman de hele avond niet terug gezien.

Een wokrestaurant is een vreetschuur, niets meer of minder, maar ook die heb je in soorten en maten. S en ik hebben het experiment opgevat zo lang mogelijk geen suiker te eten en dat gaat best, zolang je de vreetschuren maar mijdt. Het ons viel deze avond niet mee. Het niveau van de aloude afhaalchinees werd niet overstegen, de sushi kwam uit een pakje en over iedere vorm van groente lag een kledder chemomayo van jewelste. Men dacht mij nog wijs te maken dat er Japanse zeewier was, een godenspijs, maar ik meende daar gewoon fijngesneden andijvie met een ordinair dressinkje met, jawel, suiker in te herkennen. Het was onmogelijk niet te zondigen, dus ik nam twee happen bami en iets wat door moest gaan voor rendang vlees.

De schreeuwlelijk die de scepter zwaaide achter de wokbalie deed mij iedere lust tot eten verder vergaan. Je kunt je wel gedragen als Gordon Ramsay, maar dat wil nog niet zeggen dat je zo kunt koken. De man was gruwelijk onbeschoft en maakte opmerkingen tegen dames waarbij  Harvey Weinstein een padvinder leek.

Verder was het best genoeglijk. U weet hoe dat gaat: mannen aan de ene kant van de tafel, pratend over typische mannenzaken zoals de geopolitieke consequenties van de vroeg middeleeuwse volksverhuizingen, het schisma in de Katholieke kerk en hoe het was geweest als het Vaticaan in Avignon had gestaan, en het verschil tussen een swiffer en een gewone stofdoek. De vrouwen zaten aan de andere kant typische vrouwenzaken te bespreken zoals de trekkracht van de nieuwste Audi en de kansen van Marokko op het aankomende WK en dat het een grove schande was dat Hakim Ziyech niet in het Nederlands elftal zat. Rollenpatronen zijn nou eenmaal lastig te doorbreken.

Dus maakte ik op de terugweg die opmerking uit de eerste zin.

Vannacht moest ik natuurlijk mijn zonde ernstig bekopen met maagkrampen en hoofdpijn. De bami werd duur betaald.

© Lammert Voos

bami-koken-bakmi

Tagebuch 2-6-2018

Nou, ik heb mezelf mooi voor schut gezet met mijn complottheorieën over het plaatsten van een telefoonmast bij Vierhuizen. Dat niemand weet hoe die besluitvorming tot stand is gekomen, is echter heel begrijpelijk. Dat is namelijk al in 2011 gebeurd.

Gemeente De Marne heeft toen al afspraken met Vodafone gemaakt over te plaatsen masten. In 2013 heeft naburig dorp Ulrum daar zonder succes een bezwaarschrift tegen ingediend.

Vandaar de informatieavond, de inspraaktermijn is reeds lang verstreken. Er valt te kiezen uit drie plekken in het bos achter Vierhuizen en dat is het dan. Daar kunnen we het mee doen. Het valt allemaal op internet terug te vinden.

Het staat keurig vastgelegd in de Notitie antennebeleid Gemeentebeleid De Marne uit november 2011. Vodafone houdt zich netjes aan de regels die daarin staan en ook de mensen die ik tussen de regels door beschuldigde hebben met e.e.a. niets van doen. Ik schrijf dit mea culpa om mijn geloofwaardigheid als auteur niet te verliezen.

Een reden te meer dus om 4 juni niet te gaan. Ik kan mijn woede beter richten op zaken waar ik nog invloed op heb, zoals op de muggen in ’s nachts in onze slaapkamer. Van de winter er weer een kwastje over, ziet niemand er nog wat van.

© Lammert Voos

langpoot

Tagebuch 31-5-2018

Het is u, als oplettende lezer, vast niet ontgaan dat er heel veel over de hoofden van Groningers heen besloten wordt en dat men steevast in de overtuiging leeft dat wij hier toch al volkomen van de pot gerukt zijn en dat men ons absoluut niet hoeft te betrekken in welke besluitvorming dan ook.

Laatst kreeg ik een mail van een bestuurslid van de dorpsvereniging over een te plaatsen zendmast door Vodafone bij ons dorp, Vierhuizen. Aan die mail vielen een aantal dingen op. Het bestuurslid had wel heel lang gewacht om de andere bewoners op de hoogte te stellen en de mast zal worden geplaatst ver bij haar woonstee, in de Westpolder, vandaan. Dat kan natuurlijk toeval zijn, laat ik pas met modder gooien als er flink wat stront door geroerd is.

Niet zo lang geleden lag er een briefje in de brievenbus dat er 4 juni aanstaande een voorlichtingsavond is over de te plaatsen dertig meter hoge mast. De duivel zit in de details, het is dus geen inspraakavond, hetgeen doet vermoeden dat de deal met Vodafone reeds in de achterkamertjes beklonken is. Maar door wie? Staatsbosbeheer die de centjes goed kan gebruiken? Dat lijkt me nogal haaks staan op hun plannen om het gebied op te knappen. Wie het weet mag het zeggen.

Feit is wel dat er veel weerstand is in het dorp over die mast. Hebben wie dan nodig? En waarom zijn er drie plaatsen aangewezen waarbij zonder uitzondering het hele dorp ertegen aan kijkt? Twee kilometer buiten het dorp ligt een toch al spuuglelijk NAM-terrein en ook in de Westpolder is er ruimte zat.

Laten daar nu een aantal boeren wonen die eigenlijk tegen iedere vorm van vooruitgang zijn en helemaal tegen het feit dat het plebs inspraak wil. En zo lijkt de klassenstrijd helemaal terug over zoiets moderns als het bereik van mobiele telefoons.

Ik zeg met opzet lijkt. Het kan best zijn dat ik het helemaal fout heb, maar het feit dat voornoemde boeren zich ook met hand en tand verzet hebben tegen een theehuisje op de Waddendijk doet de vooroordelen bij mij opbloeien. De boeren vreesden de parkeerdruk. Om je te bevuilen van het lachen, want op nog geen vijfhonderd meter van het voorgenomen theehuis oefent defensie geregeld met scherpe munitie, pantserwagens, helikopters en straaljagers. Sommige mensen hoef je helemaal niet belachelijk te maken, dat doen ze zelf wel.

Aanstaande maandagavond is dus die voorlichtingsavond en de schriftelijke aankondiging heeft het dorp ruw wakker geschud. Iemand wilde met een petitie rondgaan: liever een windmolen, want dat heeft nog nut, dan die dertig meter hoge mast. Andere dorpsbewoners maakten een actieposter en roepen op om vooral naar die avond toe te gaan.

Ik ben geen voorstander van de mast, dat moge duidelijk zijn, en ik ben vooral geen voorstaander van deze manier van besluitvorming. Toch ga ik niet naar de voorlichtingsavond. Ik lijd namelijk aan een temperament waar ik zelf last van heb. In het verleden heb ik ook al eens de burgermeester van Olst/Wijhe geschoffeerd door ronduit tegen hem te zeggen dat hij uit zijn nek lulde. Op die manier win je geen discussies.

Als ik het gevoel heb in de zeik genomen te worden, word ik boos en vergeet ik alle redelijke argumenten. Dat is in zo’n blogje wellicht dolkomisch, maar iemand wees mij er eens op dat als ik boos ben, ik behoorlijk dreigend overkom. (1.90m/ 130 kg) Ik vind het prettiger dat mensen denken dat ik een vriendelijke lobbes ben en wens mijn dorpsgenoten veel sterkte en hoop op enig succes.

Maar dat voorlichting, dat zit me toch behoorlijk dwars.

© Lammert Voos33923293_1842939789098545_8631699395152183296_n

Tagebuch 27-5-2018

Als je mij echt verschrikkelijk chagrijnig wilt maken, moet je me belastingzaken laten regelen. Nu is het zo dat er een hele fijne subsidieregeling voor zonnepanelen was, maar dat mocht niet meer van Europa. Iets met oneerlijke concurrentie ofzo. (Bestaat eerlijke concurrentie dan überhaupt? Draait onze kapitalistisch systeem dan niet op oneerlijke concurrentie?) Ter compensatie bedacht onze verlichte overheid een regeling waarbij de consument die zonnepanelen kocht beschouwd zou worden als startend ondernemer en aldus de btw op de aanschaf kan terug vragen.

Nu word ik heel reactionair als ik met de belastingdienst te maken krijg. Het taalgebruik op hun websites en formulieren is wellicht gesneden koek voor de juristen van multinationals, maar ik snap er geen hout van. Ik was nooit tegen de Europese Unie, zeventig jaar vrede in Noordwest-Europa is immers geen sinecure, maar ik begin zekere populistische standpunten steeds beter te begrijpen, want ik zie ook de regelzucht, de discutabele benoemingen en de uiteindelijke economische zwakheid van het instituut. Desalniettemin ben en blijf ik een Europeaan, niet in de laatste plaats door mijn afkomst.

Op zoek naar een foto stuitte ik op een externe schijf op een genealogisch document dat mij eens opgestuurd is door een achternicht. Daar is op te lezen dat de overgrootvader van mijn grootmoeder aan moeders kant ene Abraham Enema was die geboren is rond 1780 in Enumatil en stierf op 20 juli 1854 te…Vierhuizen, mijn huidige woonplaats. Als ik magisch zou denken, zou ik denken dat de cirkel rond is, maar ik denk alleen maar magisch als ik heel zwaar getafeld heb en dat doe ik nauwelijks nog.

Er was ook sprake van een broer Benjamin, die besneden was. Toen ik wat verder op het net zocht vond ik vader Izaäk Abrahams Enema ofwel Izaäk Abrahams van der Wagen, ‘vleeschhouwer te Enumatil’.  Zoon Abraham bekeerde zich tot de doopsgezindheid, maar zoon Benjamin niet en die bleef zich Van der Wagen noemen.

De joodse slagers en veehandelaars van Noordwest Nederland waren zonder uitzondering Oost-Europese Asjkenazim, afkomstig uit Duitsland, Polen en Rusland, veelal gevlucht voor pogroms of om het economisch beter te krijgen. Izaäk Abrahams Enema maakt mij tot Europeaan in de breedste zin van het woord.

De beste manier om mezelf uit mijn chagrijn te trekken is keihard en vals mee blèren met Los Tres Diamantes, een trio uit Mexico dat groot was in de zestiger jaren. En dan het liefst met het nummer Maria, madre de Dios! Nu ben ik Mexicaan, noch religieus, maar in sommige zaken heel ruimdenkend.  Als het me zo uitkomt.

© Lammert Voos

download