Tagebuch 25-2-2017

Vandaag heb ik een slechte dag. Gisteren trouwens ook. Na de prednisonkuur dacht ik dat ik wel weer wat korte wandelingetjes met de hond kon maken, maar dat moest ik ernstig bezuren. Vergeet het maar Voos, wandelen zit er niet meer in. Gister was mijn linkervoet heel pijnlijk en mocht ik aan de diclofenac, ook al zo’n fijn middel.

Het begint nu toch wel tot me door te dringen dat het niet meer beter wordt, dat ik me er beter maar bij kan neer leggen en dat ik moet stoppen me schuldig te voelen tegenover S, omdat zij nu voor de hond opdraait. Ik kan het niet meer. Punt. Accepteer het maar. Dat valt me niet mee.

Ik was immers altijd die beresterke vent die alles kon, die in zijn eentje een wasmachine tilde. En als het niet lukte, dan vloekte ik een keer en dan lukte het vervolgens wel. Maar ook dat mechanisme werkt niet meer. Dus heb ik zojuist een mailtje gestuurd dat ze de roeitrainer die ik huur wel weer kunnen ophalen. Een week heb ik daar van kunnen genieten en toen ging het helemaal mis.

Ik ben dus best wat somber, maar ach, dat ben ik vaker geweest, dus het gaat vast wel weer over. Maar dat de reumatologe steeds nieuwe onderzoeken weet te verzinnen stemt me niet echt optimistisch.

Laten we praktisch blijven: als het huis waar we een bod op hebben gedaan niks wordt –en dat verwacht ik nog steeds- gaan we op zoek naar een gelijkvloerse woning. We hebben al iets gezien en gaan die binnenkort van binnen bekijken. Dat is waarschijnlijk een woning die we gemakkelijker aan kunnen passen aan onze milieuwensen ( zonnepanelen, zonneboiler, isolatie, warmtepomp) binnen ons budget. Bij het huis waar we nu op azen komen we wat dat betreft waarschijnlijk niet verder dan isolatie.

Aangezien het naar zich laat aanzien vooral mijn linkervoet –de schakelvoet- is die aangetast is, zullen we in een automaat moeten blijven rijden. We hebben nu ook een automaat, een Suzuki Alto. Prima karretje, maar op de lange afstand best vermoeiend om in te rijden en als het zo stormt als deze week, is het verstandiger niet de weg op te gaan. Hoewel. Met mijn gewicht zal dat misschien nog meevallen ook.

Schrijven wil even niet. Lezen ook niet. Ik lees momenteel alleen thrillers en dat kost me al moeite genoeg. Ik ben zo vreselijk moe. Dat zal wel van al die kutpillen komen en constante pijn kost ook best veel energie. Ik schrijf dit alleen nog om ervoor te zorgen dat deze gedachten niet steeds in kringetjes blijven draaien in mijn hoofd. Nu staat het op een rij, nu zijn al die gedachten vrij, nu kan ik rustig een dutje gaan doen op de bank.

© Lammert Voos

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Tagebuch 25-2-2017

  1. Pingback: Keuken enzo – Gerbrand Bakker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s