Tagebuch 8-9-2017

Slapeloze nacht en de regen klettert op het dak. Gister waren we zes jaar getrouwd. We zijn ruim negen jaar samen en ik ben in die jaren enorm gegroeid en niet alleen qua omvang. Ik ben dichter en schrijver geworden, heb de drank definitief verslagen, want geen enkele zucht meer, geen echte depressies meer gehad, heb veel over mezelf geleerd. Beperkingen leren kennen, steeds vaker tijdig grenzen bepaald, maar ook meer zelfvertrouwen gekregen, ben mijn angsten serieus gaan nemen, dus overschreeuw mezelf niet meer en heb mezelf de kans en tijd gegeven mijn talenten te ontwikkelen.

Hoewel ik erg gelukkig ben samen met S voel ik me toch somber de laatste dagen. In een gesprek met haar vandaag wist ik te analyseren hoe dat komt, zo gaat dat vaak met ons: al pratende komen we samen ergens. Ik concludeerde dat ik altijd pijn heb en me altijd katerig voel van de medicijnen en dat het me veel energie kost om me ergens toe te zetten. Maar van niks doen ga ik me niet beter voelen. Bovendien ben ik verslaafd aan de slaappillen en daar word ik ook niet fitter van.

Vandaar deze slapeloze nacht. Ik vreet die dingen niet meer. Als ik kan winnen van de drank en depressies is dit toch een makkie? Gewoon een kwestie van een weekje doorbijten. Ik slaap zonder pillen wel oppervlakkiger en heb meer nachtmerries, maar dat moet dan maar.

Oh, die wankele gezondheid van ons. Op de sociale media was het alom ach en wee over de aangekondigde verhoging van het eigen risico van de ziektekostenverzekering. Ik ging me er bijkans schuldig van voelen. Ik ben immers chronisch ziek, dus een dure jongen qua medicijngebruik. Natuurlijk betaal ik zelf ook liever minder, maar de andere kant ervan is dat wij zo’n beetje de beste gezondheidszorg hebben van de wereld. De kindertjes in Afrika zouden maar wat graag zo’n hoge eigen risico betalen…

In mijn directe omgeving zijn veel mensen ziek of ziek geweest. Is het de leeftijd vraag ik me weleens af, maar ik kom keer op keer tot de conclusie dat dit niet zo is. Toen ik een jaar of negen was stierf mijn buurjongetje René aan een hersentumor. Jonge mensen in mijn omgeving gingen dood aan ziektes of ongelukken. Veelal stomme pech. Goede vrienden en vriendinnen stierven. Ongelukkig en absurd. Mijn beste vriendin Joke werd getroffen door de bliksem. Ze was nog geen dertig. Vriend Wietse kreeg leukemie en stierf binnen een maand. Tweeëndertig. Drie voormalige klasgenoten van de middelbare school vlogen met hun auto uit de bocht. Alle drie nog geen twintig. Zo beschouwd heb ik dus altijd veel geluk gehad, want ik heb bepaald niet gezond geleefd, afgezien van de laatste negen jaar.

Gisterochtend kreeg ik een mail van mijn poëzie-uitgever. Hij stopt ermee vanwege gezondheidsredenen. Ik snap dat. Ook hij is chronisch ziek en ik weet uit ervaring hoeveel twijfel dat met zich meebrengt, dat je evenwicht wankel is, dat iedere stap veel energie kost, dat je je geregeld teveel voelt voor je omgeving en ga zo maar even door.

Voor een aantal van mijn vrienden en fondsgenoten zal het flink slikken zijn. Poëzie is niet gemakkelijk aan de man of vrouw te brengen en goede uitgevers zijn schaars. De kleinere uitgevers hebben beperkte middelen en de grote hanteren vaak criteria waar ik helemaal niets mee heb. Nou maakt dat voor mij niet veel uit, want ik maak nauwelijks nog gedichten en eerlijk gezegd vind ik de gedichten die ik maak niet wereldschokkend. Het zou zomaar kunnen dat Rigor mijn laatste bundel is. Fijne titel trouwens, gezien het bovenstaande.

Begin deze week ben ik voor het eerst naar de reumatoloog in Groningen geweest. Dat heeft niets met poëzie te maken, maar ik wil wat positief eindigen, anders slaap ik helemaal niet meer. Hij zei dat hij me een riem onder het hart wilde steken. Het zal lang duren voor de medicijnen echt merkbaar effect zullen hebben, want de kristallen rond mijn gewrichten lossen maar heel langzaam op, vertelde hij. Maar ik merk het al. Ontstekingen zijn nu meestal binnen een dag weer weg en de scherpe randjes gaan wat van de pijn af. Ik heb ook geen krukken meer nodig.

Het is nu kwart voor vier en droog. Tijd om toch nog een paar uurtjes te gaan liggen. Mocht het een tijdje stil zijn, dan slaap ik. Hopelijk.

© Lammert Voos

cover_2

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s