Tagebuch 4-10-2017

Slapeloze nacht. Het is de prijs die ik betaal voor twee nachten met slaappillen. Die had ik ook even nodig. Afgelopen vrijdag was ik in Groningen, optreden bij de uitreiking van het Belcampo-stipendium aan Erik Nieuwenhuis. Normaliter vind ik dit soort bijeenkomsten erg vervelend, maar tot mijn verbazing vond ik het dit keer erg leuk. Misschien ook omdat ik overladen werd met complimenten over mijn voordracht.

Ik las een stuk voor uit het boek van Erik, maar ik had het ernstig vergroningst. Bovendien had ik een stomme pet opgezet en trok ik mijn onnozelste gezicht (dat was inderdaad niet moeilijk, geachte inkoppers).  Ik speelde een op zijn zachts gezegd niet erg met zijn tijd meegegane kachelverkoper op een camping in Onnen. Verder vertel ik niks, behalve dat Erik een hilarisch boekje geschreven heeft.

Op de terugweg begon steeds een lampje op het dashboard van de auto te branden: stop! Ik niet stoppen natuurlijk, ik neem geen bevelen aan, zeker niet van een auto. De volgende dag bleken de remleidingen lek. Ik had dus een soort Russische roulette gespeeld en beloof van nu af minder eigenwijs te zijn. (Leugenaar)

Of het de nieuwe bril met leesluiken was of de spanning, ik kreeg ’s avonds gigantische koppijn en de volgende dag en nacht weer. Spuugzat ben ik dat wrakke lichaam en die kop van me. Aangezien er een straf windje stond, besloot ik mijn kop leeg te laten blazen. Hond mee, Bretonse wandelstok mee, water en eten mee.

Ik liep richting Zoutkamper Ril door de open velden, over oude dijken, langs braakliggende akkers en mijn oren gloeiden van de wind. Alles deed me zeer, maar ik stapte flink door. Uiteindelijk voelde ik niets meer, behalve honger en vermoeidheid. Hond en ik lunchten aan het water.

De terugweg voerde me nog langs de oude boerderij die Panser heet, niemand weet wat dat betekent, geloof ik. Ik maakte een praatje met de boer van dienst, die verzuchtte maar één paar handen te hebben. Zijn zoon, de echte boer, was ziek en zat midden in een verbouwing die hij niet af kon maken en de man hielp nu mee op het bedrijf.

Ik schat dat ik een kilometer of zeven gelopen heb en dat is me niet gelukt sinds die ellende met mijn gewrichten begonnen is. Ik verwachtte dus dat ik vandaag, eigenlijk gister, wel de prijs zou moeten betalen en nam gisteravond, eigenlijk eergisteravond (volgt u nog?) maar een slaappil om te herstellen. Maar ik wil die dingen niet meer te vaak, dus accepteer ik dat ik vannacht weinig slaap.

Vandaag overdag kreeg ik de geest. S wil graag groente gaan kweken volgend voorjaar en de bomenrij langs de sloot achter nam heel veel licht uit de tuin, dus die heb ik maar even gekapt. Ik moet alles nog klein zagen en opruimen, maar mijn spieren begonnen zo te trillen en mijn hoofd werd zo licht dat ik dat maar even uitgesteld heb. Helaas zijn de weersverwachtingen niet denderend en werkt mijn kettingzaag op een verlengsnoer, dus ik zie wel of ik dat deze week nog voor elkaar krijg.

Morgen ga ik de auto ophalen. Met de bus. Het is een duur geintje geworden. Ik dacht dat ik een heel aardige bak gekocht had, maar ja, je kunt niet overal verstand van hebben. Ik heb het eerder gezegd en ik zeg het nog maar eens: ik ben nou eenmaal het beste in slopen en afbreken.

© Lammert Voos

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s