Tagebuch 10-10-2017

Schuld, het is me met de paplepel ingegoten. Ik hoor dat overigens veel bij generatiegenoten. Je dient te presteren, aan verwachtingen te voldoen, het sowieso altijd beter te doen dan je ouders, want die hebben immers zoveel voor je gedaan en vooral nagelaten. Zij hebben offers gebracht, dat je dat maar even weet.

Schuld is een tweede natuur geworden, was het ook altijd al, en daarom heb altijd mijn stinkende best gedaan, ging grenzen over en deed dingen ten koste van mezelf. Ik wilde immers zo graag de goedkeuring van mijn ouders. Nou, die kwam niet. Tegen de buren werd er wel opgeschept met je zoveelste stukje in de krant of dat je zo belangrijk op je werk was, dat je een zware baan had en het zo goed deed en blablabla…

Pas toen mijn pa dood was vond ik een briefje van hem: de zegelring was voor zijn slimme zoon, in casu: moi. Te laat. Had bij je leven maar gezegd dat je me zo zag, in plaats van altijd dat negatieve commentaar te geven. Dat hou je toch niet vol. Ik leef er maar mee.

Mijn moeder was ook niet bepaald een bron van warmte en goedkeuring, ja tegen haar buren, maar de leegte daarachter…Als het maar status had wat ik deed. Ook dat doet zeer en ook daar leef ik maar mee.

Maar soms, godverdomme, vergeet ik gewoon dat ik daar afstand van heb genomen, dat ik doe wat ik doe en doe wat ik zelf wil. Het lijkt verdomme wel een liedje van Lennart Nijgh.

Een half jaar geleden kon ik niet lopen. Ik ben nog steeds altijd doodmoe, iedere stap kost me moeite. Als ik per dag een uurtje fysiek bezig kan zijn ben ik blij, want ik heb altijd pijn. En het kost me de nodige wilskracht om überhaupt ergens aan te beginnen. Ik vergeet vaak dat ik eigenlijk chronisch ziek ben. Ik wil sterk zijn, net als vroeger; ik wil nog alles kunnen, net als vroeger. Nu begin ik waarschijnlijk te klinken als een liedje van De Zangeres Zonder Naam…

De achterbuurman had met me afgesproken dat hij het hout dat ik aan de slootkant gekapt had en in de sloot en op het jaagpad lag zou opruimen als hij het als brandhout mocht hebben. Goeie deal, maar ik kon enige jaloezie toch niet onderdrukken toen ik zag dat hij dat in een uurtje voor elkaar had. Hij is voor in de dertig, fysieke arbeid gewend en voor zover ik weet niet ziek.

Vanochtend keek ik nog eens op de bijsluiter van mijn dure medicijnen. De spier en rugpijn, de stramheid en vermoeidheid, het hoort er allemaal bij. En ik realiseerde me dat ik al weken geen ontsteking meer gehad heb. Deze pijntjes zijn een lachertje vergeleken bij die van een ontsteking. En ik bedacht me dat ik mijn handen stijf dicht mag knijpen dat ik überhaupt weer een uurtje per dag bezig kan zijn, en dat ik me er niet schuldig over hoef te voelen voor het zo lang duurt dat ik iets af heb. En dat ik al best veel voor elkaar heb gekregen.

Nu begint het waarschijnlijk te klinken als een klef liedje van een gospelkoor. Voor een keertje voel me daar echter absoluut niet schuldig over.

© Lammert Voos

IMG_20171010_122327.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s