Tagebuch 16-10-2017

IMG_20171015_175524Welgemoed begon ik vanochtend mijn spullen bij elkaar te zoeken om de laatste rij opschot te kappen. Ik had er twee goede redenen voor: we willen meer licht in de tuin en vorige week stond in de krant dat woningeigenaren zelf verantwoordelijk zijn voor het vrij houden van de afwateringsloten, dat als de gemeente dat zou doen we een fijne rekening zouden krijgen. Ik ben een hele plichtsgetrouwe burger en vooral een enorme krent.

Het was een fijn plan, maar toen ik de verlengkabel optilde voelde ik het direct; dit wordt niks vandaag. Alle energie trok uit mijn lichaam. Ik dacht dat ik gister helemaal opgeladen was, maar kennelijk was dat alleen geestelijk. Ik ben gister namelijk met mijn nu snel herstellende neef met zijn boot aan het vissen geweest. Voor mij was het vissen maar bijzaak, ik ben gewoon graag op het water.

We lieten de sloep in Wehe- den Hoorn te water in een zijtak van de Hoornse Vaart en voeren toen noordwaarts over de Pieterbuurstermaar richting het buurtschap Oosterhuizen. Onderweg legden we een aantal keren aan in de rietkragen om te kijken of we snoeken konden vangen. Niet dus.

Hoewel ik vlakbij deze vaart, in Eenrum, geboren ben, wist ik niet van de betoverende schoonheid van deze vaarten, hier tochten genoemd. Aan de oevers staan dikke rietkragen waarop grote pluimen wuiven, vol vogelleven, zoals karekieten, snippen, ijsvogels, maar dodelijk voor overstekende reeën die de oever niet meer op kunnen komen en dan verdrinken.

Vooral de terugtocht was fantastisch. De zakkende zon kleurde de hemel frambozenrood en eenden sprintten over het water voor ons uit. Op het pruttelen van de motor na was het doodstil. Ik voelde de altijd aanwezige spanning in nek en schouders wegzakken. Maar kennelijk word je daar ook moe van.

Vorige week hebben we een nieuw hondje gehaald. Het is een hondje dat uit Griekenland komt. Eigenlijk vind ik dat je niet met die dieren moet slepen, de asiels zitten hier ook al overvol en je creëert iets. Maar deze opvang liet het voorkomen alsof dit hondje geen plek kon vinden en zij het daarom maar opvingen. Het had al een plekje gehad, maar was onverwacht terug gebracht, zonder dat hen de reden daarvan verteld werd.

Inmiddels weten wij de reden wel. Het hondje ( we hebben haar Sheena gedoopt, Gabba Gabba Hey!) kan niet alleen zijn, raakt in paniek in een bench en als je haar in een kamer opsluit, probeert ze daar uit te komen en sloopt van alles. Bij ons was dat zeil en een deurpost. Voor ons geen reden haar terug te brengen, loyaliteit dient immers van twee kanten te komen.

Gelukkig hadden we Wimmie Blafstra al, die ondanks het feit dat hij zijn prinsjesstatus moet inleveren, een voorbeeldige oudere broer blijkt te zijn. Hij leert haar van alles en is ook allervriendelijkst tegen het hondje dat duidelijk getraumatiseerd is. Het is een zachtaardige ziel die schrikt van onverwachtse bewegingen en luide machines.

Ik merk dat ik zelf ook zachter en verdraagzamer van haar word. Eigenlijk ben ik een enorm zacht ei, maar gelukkig nog steeds geen bal.

© Lammert Voos

IMG_20171011_150031

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s