Tagebuch 16-5-2018

Men zegt dat wijsheid met de jaren komt, maar is dat wel zo? Naarmate ik ouder word weet ik steeds minder dingen zeker, sterker nog, ik wens heel vaak geen mening meer te hebben, vind een mening te aanmatigend, want ik weet veel te weinig en is ook niet iedere mening tegelijkertijd een oordeel? Wat ik wél zeker weet is dat ik liever heb dat mensen normaal met elkaar praten, ook als ze het niet eens zijn, dat dit het summum van beschaving is. En ik weet heel zeker dat ik geweld verfoei, hoewel ik zelf zeker niet altijd een engeltje ben (geweest). Einde preek. Amen.

 Dat schreef ik gister op FaceBook. Een tijd geleden schreef ik ook dat ik zou stoppen met bloggen, maar niets zo veranderlijk als de mens en ik heb toch al de reputatie tamelijk wispelturig te zijn.

Vandaag was ik in het Zeehondencentrum van Pieterburen. Mijn excuus was een minderjarige  logee, maar eerlijk gezegd was ik al een tijdje nieuwsgierig  hoe het centrum er uitzag nu men beroepsquerulant Lenie ’t Hart er definitief uitgegooid heeft. Het centrum had meer gebouwen. Het centrum had nu een filmzaal. Het centrum had minder zeehonden. Het centrum had nu buitenlandse stagiaires. Het centrum was fors duurder geworden.

Er waren weinig dieren in het centrum, zei de man achter de kassa, maar we konden wel zien hoe er dieren gevangen zouden worden om vrijgelaten te worden op het wad. Aangezien er weinig te beleven viel, wachtten mijn logee en ik een half uur totdat er een zeehond gevangen zou worden. Twee stagiaires drentelden doelloos om het bassin dat langzaam leeg liep, zodat men het drooggelegde dier kon vangen. Een oudere man met een veel te ruim zittend kunstgebit maakte geforceerde grapjes tegen de twee jonge en argeloze stagiaires. Ook moest hij eentje beslist even kameraadschappelijk aanraken. Een meer door de wol geverfde dame had hem zeker volkomen terecht een klap op zijn bek gegeven.

Een ervaren kracht instrueerde een van de twee meisjes hoe de zeehond te vangen. Dat ging aanvankelijk vlotjes, maar toen het dier van een plastic bak in een houten kist moest hobbelen ging het helemaal mis. Het dier blubberde alle kanten op, behalve de goede. Besluiteloos stonden de meisjes, pubers nog, schaapachtig toe te kijken hoe de ervaren kracht met het beest worstelde. Uiteindelijk liet hij een van de meisjes een andere ervaren kracht halen. Samen hadden de ervaren krachten het dier binnen vijf seconden in de kist. Op die kist stond dat de zeehond Anne Frank heette, die naam had ze gekregen van het meisje dat haar gevonden had.

Eerst word je vermoord, dan word je leed geclaimd en gepopulariseerd  en vervolgens word je gevulgariseerd door de stichting die je naam draagt die de bladzijden die je beslist niet met anderen wilde delen als wereldnieuws in de openbaarheid brengt. Veel tragischer kan ik het niet verzinnen en ik heb daar beslist een mening en oordeel over.

© Lammert Voos

IMG_20180516_0001

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s